جامی- تحفۀالاحرار- زاغ و کبک

ناصرخسرو- دیوان- از ماست که بر ماست

عطّار- منطق الطّیر- پروانۀ بی پروا

فخرالدّین اسعد گرگانی- ویس و رامین- امید دیدار

جانم دهی ولی نکشی ورکشی بگو /من بارها گذارده ام خون بهای او 

چو در غزا تو بتازی ز بحر گردبرآری/هزار بحر بجوشد چو قطره ای بچکانی 

هر لغت کاندیشه باید بهر مغموم ابد/جمله بر عنوان لوح هستی ات مستور باد 

چنین داد پاسح مرگ سپاه/مرا روشنایست چون هور و ماه 

موجهٔ طوفان عشق کشتی ما بشکند/دست ضعیفان بگیر بهر خدا تا خدا

به فکر صائب من دیگران اگر نرسند/خوشم که صاحب طبع سلیم می داند

گروهی همنشین من خلاف عقل و دین من/بگیرند آستین من که دست از دامنش بگسل

تمام از گردش چشم تو شد کار من ای ساقی/ز دست من بگیر این جام را کز خویشتن رفتم

رها گشتم زمرگ ای مرد بینا / که دنیا در برم چون خار و خس بود 

دوست به دنیا و آخرت نتوان داد/ صحبت یوسف به از دراهم معدود 

سعدی اگر کشته شود در فراق/زنده شود گر به سرش بگذری 

بر وفات تو روز و شب نالم / از هلاک تو سال و مه مویم

یا رب چه خجسته است ملاقات جمالت / آن لحظه که چون بدر بر این صدر برآیی

زهد رندان نوآموخته راهی بدهیست / من که بدنام جهانم چه سلاح اندیشم

در مذهب ما باده حلال است ولیکن / بی روی تو ای سرو گل‌اندام حرام است

شنیدم که روزی گو پیلتن / یکی سور کرد از در انجمن