تا مِی دل خوردهام ترک جگر کردهام / چونکه روم در لحد زآن قدحم کن جهیز 

ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز / تا که ببینند خلق دبدبۀ رستخیز

تشنه‌ترم من ز ریگ ترک سبو گیر و دیگ / با جگر مردهریگ ساقی جان در ستیز 

گر نیازت را پذیرد شمس تبریزی ز لطف / بعد از آن بر عرش نه تو چار بالش بهر ناز

اشک ز بیداد عشق پرده‌گشا می‌شود /  فهم معما کنید آبله وا می‌شود

عمرگذشت و همچنان داغ وفاست زندگی / زحمت دل کجا بریم آبله پاست زندگی

چندین دماغ دارد اقبال و جاه مینا / بر عرش می‌توان چید از دستگاه مینا  

عمری است چون‌ گل می‌روم زین باغ حرمان در بغل / از رنگ دامن بر کمر، از بو گریبان در بغل

الف- ب

الف- ج

ب- د

ج- د

تا چند در این وادی بر جان و دلم لرزم                                                                                        کانجا به دو جو جان را مقدار نمی‌بینم

خواهم که شوم به بام عالم بر                                                                                        چه چاره که نردبان نمی‌یابم

تا سر نهاده‌ام به ارادت به پای دوست                                                                                        آماده ملامت یک شهر دشمنم

گر نور تو در خلق نبینم ز دو گیتی                                                                                        هم گوش فرو بندم و هم گوشه نشینم