آنان که پس از تفکر دقیق به معنای حقیقی آیۀ: ﴿الله نور السماوات و الارض﴾ پی می‌برند، کدام جهان‌بینی را نسبت به هر یک از موجودات در جهان دارند و پس از نگرش دقیق و اندیشه در جهان هستی، احساس خود را چگونه ابراز می‌دارند؟

مفهوم بیت: «ذات نایافته از هستی، بخش / چون تواند که بود هستی‌بخش»، کدام است؟

طبق آیة شریفة ﴿یَسأَلُهُ مَن فِی السَّماواتِ وَ الاَرضِ کُلَّ یَومٍ هُوَ فی شَأنٍ﴾، چرا خداوند هر لحظه دست‌اندرکار امری است؟

تجلی‌بخشی خداوند برای موجودات و نیازمندی موجودات به پیدایش و بقا چگونه قابل توصیف است؟

اگر در پهنة هستی به‌دنبال وجودی برتر و متعالی باشیم که در پدید آمدن و موجود شدن نیاز به دیگری نداشته باشد، باید واجد کدام شرط باشد و علیّت دست‌اندرکار بودن خداوند در امور عالم را در کدام عبارت قرآنی می‌توان یافت؟