آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 54

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطف بی‌وقت هیبت ببرد.

پادشه باید که تا به حدی خشم نراند که دوستان را اعتماد نماند.

من تو را از حق تعالی به دعا خواستم تا چشمم به تو روشن باشد و دل شاد و خرّم.

حریص با جهانی گرسنه است و قانع به نانی سیر.

باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ضایع

محبت را غایت نیست از بهر آنکه محبوب را نهایت نیست

دردی است مرا که بهی مباد این درد مرا صواب است

یک دل پر درد دارم و یک جان پر زجر.

فلان را اصلی است پاک و طینتی است صاف، دارای گوهری است شریف و صاحب طبعی است کریم.

هرگاه که یکی از بندگان گنه‌کار پریشان‌روزگار دست انابت به امید اجابت به درگاه حق جل و علا بردارد.

گفتی خرده مینا بر خاکش ریخته و عقد ثریا در تاکش آویخته.

تشریف ده عشاق را پرنور کن آفاق را / بر زهر زن تریاق را چیزی بده درویش را

هم آدم و آن دم تویی هم عیسی و مریم تویی / هم راز و هم محرم تویی چیزی بده درویش را

تلخ از تو شیرین می‌شود کفر از تو چون دین می‌شود / خار از تو نسرین می‌شود چیزی بده درویش را

چون جلوه مه می‌کنی وز عشق آگه می‌کنی / با ما چه همره می‌کنی چیزی بده درویش را

نه از نقش‌های صورت نه از صاف و نه از کدورت         نه از ماضی و نه حالی نه از زهد نه از مراتب

عقلم برفت از جا باقیش را تو فرما                                          ای از درت نرفته کس ناامید و غایب

درکش رمیدگان را محنت رسیدگان را                             زان جذبه‌های جانی ای جذبه تو غالب

آن روز پر عجایب وان محشر قیامت                                گشته است پیش حسنت مستغرق عجایب