آزمون آنلاین فارسی 2 - درس هفتم : باران محبّت | آزمون شماره 699

زشت باید دید و انگارید خوب/زهر باید خورد و انگارید قند ( تناسب )

به سان مرغزار سبز رنگ اندر شده گردش/ به یک ساعت ملون کرده روی گنبد خضرا (تضمن) 

شب و روز در جنگ یکسان بدم / ز پیری همه ساله ترسان بُدم ( تضاد )

صبح است ساقیا قدمی پر شراب کن/دور فلک درنگ ندارد شتاب کن ( تناسب )

بی گل روی تو در چشم من از باغ وجود/هرچه آید همه خاشاکی و خاری بوده ست

هم آنگه بیاورد و جامی نبید/ که شد رنگ آتش از او ناپدید

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/ که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

نهادند کافور و مشک و گلاب/ بگسترد مشک از بر جای خواب 

گوهر شوخ گریبان صدف پاره کند/چرخ اگر تربیت ما نکند معذور است 

زمان خوشدلی دریاب دریاب/که دائم در صدف گوهر نباشد 

تا در طلب گوهر کانی کانی/ تا زنده به بوی وصل جانی جانی 

قطره باران که در افتد به خاک/زو بدمد بس گوهر تابناک

حاجت روای شاه و گدا بود درگهم / اکنون فکنده در به درم چرخ چون گدا

کند تأثیر سوز عشق در شاه و گدا یکسان / که بید و عود را آتش به یک دندانه می سوزد

عجز و قدر ار نشود مانع بی باکی عشق / خانۀ شاه و گدا در ره سیلاب یکی است 

یکی است نسبت داغ جنون به شاه و گدا / ز آفتاب قیامت کسی مسلّم نیست 

پا‌ی‌مردی: خواهشگری- میانجی‌گری- شفاعت

حریف: همدم- همکار- هماورد

صولت: هیبت- شکوه- حمله

فضل: افزونی- بخشش- سروری