آزمون آنلاین فارسی 3 - درس 3: آزادی | آزمون شماره 6368

پس از این خاطر آسوده "فروغی"مطلب / زان که با هر دو جهان قال و مقامی دارم 

ترک هستی کن که آسوده است از تاراج سیل / هرکه پیش از سیل رخت خود برون ازخانه ریخت

از کمان توست هر تیری که در دل می خلد / راست شو، از تیر طعن کج نظر آسوده باش 

نرست از فتنۀ دور زمان هرکس نشد فانی / فنا ملکیست از هر آفتی آسوده سکانش 

تازه کردی روش حافظ شیراز «حزین»/که از انفاس خوشش بوی کسی می آید

تو نیز پیرو اهل سلوک شو که رسی/ ز کعبه قدس اندر مقام ابراهیم

همی گویم و گفته ام بارها / بوَد کیش من مهر دلدارها

راه دین راه علی دان در یقین / تا شود نور الاهت راه بین

چشم دارم که مِن خستۀ دل سوخته را / به نم چشم گهربار قلم یاد کنید (بیت دارای تشخیص است)

تا رنج تحمل نکنی گنج نبینی / تا شب نرود صبح پدیدار نباشد (آرایۀ جناس و دو تضاد در بیت وجود دارد.)

بسته کمری داری همچون کمر خسرو / بر سر کلهی داری چون تاج سر شیرین (واژه سر در مصراع دوم ، مجاز است)

جان می رسد به لب ، من شیرین کام را / تا حرف تلخی از دهن یار می کشم (حس‌آمیزی ، کنایه و مجاز در بیت دیده می‌شود.)

بهار، قصیدهً دماوندیه را تحت تاثیر هتاکی در مطبوعات و آزار وطن خواهان و سستی کار دولت مرکزی سرود.

محمّد تقی بهار قصیدهً دماوندیه را در سال ۱۳۰۱ ه.ش در اعتراض به هرج و مرج قلمی و اجتماعی سرود.

 شعر «آزادی» در قالب غزل از اشعار وطنی عارف قزوینی است که به بیدادگری احمدشاه اشاره دارد.

در سروده‌های عارف قزوینی، می‌توان نمونه‌هایی از غزل‌ اجتماعی را یافت.