آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هشتم - درس 1-آفرینش شگفت انگیز | آزمون شماره 3149

نبود آفرینش تو بودی خدای / نباشد همی هم تو باشی به جای

کواکب تو بربستی افلاک را / به مردم تو آراستی خاک را

آن صانع قدیم که بر فرش کائنات / چندین هزار صورت الوان نگار کرد

ترکیب آسمان و طلوع ستارگان / از بهر عبرت نظر هوشیار کرد

خالق هرچه بود و هست تویی / آن که بگشود و آن که بست تویی

بنبستی دری که نگشودی / هستی امروز و باشی و بودی

چنان آفریدی زمین و زمان / همان گردش انجم و آسمان

که چندان که اندیشه گردد بلند / سر خود برون ناورد زین کمند

تن به جان زنده‌است و جان زنده به علم / دانش اندر کان (معدن) جانت گوهر است

چشم دل را باز کن بنگر نکو / زان‌که نفتاد آن که نیکو بنگرست

بی‌خرد گرچه رها باشد در بند بود / باخرد گرچه بود بسته چنان دان که رهاست

ای خردمند نگه کن به ره چشم خرد / تا ببینی که بر این امّت نادان چه وباست

جهان ره‌گذار است، اگر عاقلی / نباید نشستنت بر ره‌گذار

به دانش تو صورت‌گر خویش باش / برون آی از این ژرف (عمیق) چه مردوار

در این بام گردان و این بوم ساکن / ببین صنعت و حکمت غیب‌دان را

که آویخته است اندر این سبز گنبد / مر این تیره گوی درشت کلان را؟

یکی را دیدم اندر جایگاهی / که می‌کاوید قبر پادشاهی
به دست از بارگاهش خاک می‌رفت / سرشک از دیده می‌بارید و می‌گفت
ندانم پادشه یا پاسبانی / همی‌بینم که مشتی استخوانی

خبر داري که سيّاحان افلاک / چرا گردند گرد مرکز خاک
در اين محرابگه معبودشان کيست / وزين آمد شدن مقصودشان چيست
چرا اين ثابت است آن منقلب نام / که گفت اين را بجنب آن را بيارام

چو روي پسر در پدر بود و قوم  / نهان خورد و پيدا به‌سر برد صوم
که داند چو در بند حق نيستي / اگر بي وضو در نماز ايستي
پس اين پير از ان طفل نادان ترست / که از بهر مردم به طاعت در است

چند گویي که بدانديش و حسود / عيب‌گويان من مسکينند
گه به خون ريختنم برخيزند / گه به بد خواستنم بنشينند
نيک باشي و بدت گويد خلق / به که بد باشي و نيکت بينند

قرآن کریم

پیامبران

خداوند

خود ما

نگاه می‌کند – سخن می‌گوید – می‌شنود

سخن می‌گوید – نگاه می‌کند – می‌شنود

سخن می‌گوید – می‌شنود –  نگاه می‌کند

نگاه می‌کند – می‌شنود –  سخن می‌گوید