شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 15736

می باش طبیب عیسوی هش / اما نه طبیب آدمی کش

همی تا جهانست و این چرخ اخضر / بگردد همی گرد این گوی اغبر 

دوست می دارم من این نالیدن دلسوز را / تا به هر نوعی که باشد بگذرانم این روز را

موی می بشکافت مرد معنوی / در کرامات و مقامات قوی

مدتی عقل دردسر می‌داد / عشق آمد ز عقل وارستیم

معشوق کی ز اهل هوس یاد می‌کند / شکّر کجا ز مور و مگس یاد می‌کند

زمین بنده و چرخ یار من است / سر  تاجداران  شکار  من  است

بیار باده که در بارگاه استغنا / چه پاسبان و چه سلطان چه هوشیار و چه مست

دو چیز محال عقل است، خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

هر آن چه دانی که معلوم تو خواهد شد، به پرسیدن آن تعجیل مکن که هیبت سلطنت را زیان دارد.

دشمن به ملاطفت دوست نگردد بلکه طمع زیادت کند.

چون انسان بار امانت خواهدکشیدن، می باید که قوّت هر دو عالم به کمال او را باشد.

برگ بنفشه چون بن ناخن شده کبود                                                                                در دست شیرخواره به سرمای زمهری

دست زی می بر و برنه به سر نیکان، تاج                                                                                  جام بر کف نه و برنه به دل اعدا گاز

ای صنم ماه‌روی خیز به باغ اندر آی                                                                         زان که شد از رنگ و بوی باغ به سان صنم

نشنیده‌ای که فرهاد چگونه سنگ سفتی؟                                                                          نه چو سنگ آستانت که به آب دیده سفتم