شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11638

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما/ در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

شبنم‌صفت زبس که سبکبار می‌رویم/ بوی گل است ناقه‌کش کاروان ما

چو سایه چند به هر خاک جبهه‌سودن‌ها/ که زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها

دلم چو غنچه در آغوش عافیت تنگ است/ ز خواب ناز سرم چون گهر ته سنگ است

گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی نوشم ز باغ عیش گل چینم

کسی به گردن مقصود دست حلقه کند /  که پیش تیر بلاها سپر تواند بود

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی / چو شمع خنده‌زنان ترک سر توانی کرد

عشق دُردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در آنجا تا کجا سر بر کنم

آن پرشکسته مرغ اسیرم که فصل گل / صیاد غم فکند به کنج قفس مرا

بودم هوس که کشته شوم زیر تیغ دوست / دردا که او نکشت و کُشد این هوس مرا

آتش دگر به خرمن جانم چه می‌زنی / ای برق فتنه یک نگه گرم کن مرا

تا رفتی از کنار من ای شاه ملک دل / صف بسته است لشکر غم پیش و پس مرا

 معدن علم است دل، چرا بنشاندي / جور و جفا را در اين مبارك معدن

 نكته‌اي كان جست ناگه از زبان / هم‌چو تيري دان كه جست آن از كمان

گر نپسندي همي كه خونت بريزند / خون دگر كس چرا كني تو به گردن

بنگر به ستاره كه بتازد ز پس ديو / چون زرّ گدازيده كه بر قير چكانيش