شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12651

کمندی به فتراک زین بر ببست

وگر میکنی، میکنی بیخ خویش

زآن بلندی یافت قدر پست من

گفت شرح حسن لیلی میدهم

دوش ای پسر مِی ‌خورده‌ای چشمت گواهی می‌دهد: دو شِی پِ سر / مِی ‌خُر دِ ‌ای / چش مت‌ گُ وا / هی می ‌دَ هد

ندارد با تو بازاری مگر شوریده اسراری: نَ دا رد با / تُ  با زا ری / مَ گر شو ری / دِ اس را ری

جهان را بدیدم وفایی ندارد: جَ هان را بِ / دی دم وَ فا / یی نَ دا رد

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها: چُ فِ رس تا / د عِ نا یت / بِ زَ مین مَش / عَ لِ ‌ها

چو حاکم به فرمان داور بُوَد / خدایش نگهبان و یاور بُوَد

تو گویی که ایام شادی و عشرت / به هم‌صحبتی عهد بستند و پیمان

شراب از دست خوبان سلسبیل است / و گر خود خون میِ‌خواران سَبیل است

مهرم ز حرمان شد فزون شوقی ز حسرت کم نشد / هر چند حسرت بیش شد شوق و محبت کم نشد