شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 10615

دمنه گفت: راست می‌گویی و این کار خود کرده‌ام ولیکن تو تدبیر خلاص من چه کنی؟ و حیله گشادن این عقده چگونه می‌اندیشی؟ کلیله گفت: من از اوّل‌بار با تو موافق نبوده‌ام.

 کلیله گفت: در اصطناع گاو و افراشتن منزلت وی شیر را عاری نمی‌شناسم. دمنه گفت: در تقریب او مبالغتی رفت و به دیگر ناصحان استخفاف روا داشت تا مستزید گشتند.

من چرا بگذاشتم که بزغاله مرا بز بگیرد تا به دمدمه چنین لافی و افسون چنین گزافی، عنان تهمت از دست من فروگرفت و دیو عزیمت مرا در شیشه کرد.

موش گفت: من چون به‌ تو پیوستم باید که ترحیبی تمام و اجلالی بسزا رود، تا قاصدان من به مشاهده آن بر لطف حال مصافات و استحکام عقد موالات واقف شوند.

ﺣﺎﻓﻆ: ﻟﺤﻦ ﺳﺨﻦ او ﮔﺰﻧﺪه و ﻃﻨﺰآﻣیﺰ و ﻧﻤﺎیﺎﻧﮕﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮔﺬﺷﺘه ایﺮان اﺳﺖ.

ﻋﺒیﺪ زاکﺎﻧی: ﻧﺎﻫﻨﺠﺎرىﻫﺎى اﺟﺘﻤﺎﻋی را ﺑﺎ ﺷیﻮه ﻃﻨﺰ و ﺗﻤﺜیﻞ ﺑیﺎن ﻣیکﺮد.

ﺣﻤﺪاﷲ ﻣﺴﺘﻮﻓی: ﻣﻨﻈﻮﻣﻪاى درﺑﺎره ﺗﺎریﺦ ایﺮان ﺗﺎ ﺳﺎل ٧٣٠ ﻫ . ق دارد.

ﺳﻠﻤﺎن ﺳﺎوﺟی: در ﺳﺮایﺶ ﻏﺰل ﺑﻪ ﺳﺒک ﺳﻌﺪى و ﻣﻮﻟﻮى ﺗﻮﺟﻬی ویﮋه داﺷﺘﻪ اﺳﺖ.