شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27686

لرزان ز بلا چو برگ داند یارم / وانگاه‌ همی به برگ خواند کارم (ذوقافیتین)

گفت که تو کشته نه‌ای در طرب آغشته نه‌ای /  پیش رخ زنده‌کنش کشته و افکنده شدم (قافیه درونی)

راه دهید یار را  آن مه ده چهار را / کز رخ نوربخش او نور نثار می‌رسد (قافیه درونی)

ای چرخ از آن ستارۀ رعنا چه خواستی / و ای باد از آن شکوفۀ زیبا چه خواستی (ذوقافیتین)

گر راه روی راه برت بگشایند/ ور نیست شوی به هستی‌ات بگرایند

در صبوح آن راح ریحانی بخواه / دانه مرغان روحانی بخواه

از زلف هرکجا گرهی برگشاده‌ای/ بر هر دلی هزار گره برنهاده‌ای

به دو میگونْ لب پسته دهنت / به سه بوس خوش فندق‌شکنت

کآمد طفلی زبون به دنیا/ بیهوده بپرورید مادر/ عشق آمد و در وی آشیان ساخت/ بیچاره شد او ز پای تا سر

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش/ پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش/ می‌رود نعره‌زنان

دست بردار از این در وطن خویش غریب/ قاصد تجربه‌های همه تلخ/ با دلم می‌گوید/ که دروغی تو، دروغ/ که فریبی تو، فریب

سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را/ چو از این کویر وحشت/ به سلامتی گذشتی/ به شکوفه‌ها به باران/ برسان سلام ما را

ای که در کوی خرابات مقامی داری / جمّ وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که مهجوری عشّاق روا می‌داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

باز مخمورم، کجا شد ساقی، آن ساغر کجاست؟ / تشنگان عشق را‌ آن آب چون آذر کجاست؟

تو را که هر چه مراد است در جهان داری / چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری