شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16366

چون تن دهم دوباره به ظلمت؟ منی که تیغ / با یاری تو از کف ظلمت گرفته ام

تا روزهای آخر پاییز زنده ام/ از مرگ تا زمستان مهلت گرفته ام

بس روز و شب که بی تو به فترت گذشته است/ کامروز دامنت به ندامت گرفته ام

تا در خور جدایی تو شِکوه سر کنم/ این ناله را ز نی به امانت گرفته ام

از خلاف آمد عادت بطلب کام که من / کسب جمعیّت از آن زلف پریشان کردم

همه جمعیّت عشّاق پریشان می‌شد / چون صبا شرحی از آن زلف پریشان می‌کرد

عشّاق جگرسوخته، جمعیت دل را / در سلسله ی زلف پریشان تو یابند

گر شد دل جمع ما پریشان چه غم است / جمعیّت ما هم از پریشانی ماست

از شهر تو رفتیم و تو را سیر ندیدیم / از شاخ درخت تو چنین خام فتیدیم

یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل است / چون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است

جهان منزل راحت‌اندیش نیست / ازل تا ابد، یک نفس بیش نیست

بس که افغانش به گردون بر شده / گوش گردون از خروشش کر شده