شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - درس هفدهم: سپیده دم | آزمون شماره 12151

تو آن ذاتی که کردندت سجده / تویی از آفرینش عین زبده

همه سجده به ما کرده ملایک / که ادم زبدۀ کل ممالک

نبات عالم و حیوان و گوهر / سراسر ادمی را شد مسخّر

فنون هنر فکرتت را مسلّم / جهان سخن خامه ات را مسخّر

ب، ت، پ، الف

ت، پ، الف، ب

ب، ت، الف، پ

ت، ب، پ، الف

ساقی چمن و گل را بی روی تو رنگی نیست / شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

سعدیا راست‌روان گوی سعادت بردند / تو بی‌هنر کجا رسی از نفس‌پروری

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود/قدمی نه به وداعش که روانخواهد شد

حضوری گر همی‌خواهی مشو غایب از او حافظ / متی ما تَلقَ من تَهوی دَع الدّنیا و أهْمِلها

ماجرای دل خون گشته نگویم با کس/ زانکه جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم

روزگارا طاق ایوان فلک در هم شکن/ طاق ایوان گو ممان چون کسری عالم نماند

از لب لعل توام کار به کام است امشب/ دولتم بنده و اقبال غلام است امشب

تا بدیدم حلقۀ زلف تو روز من شب است/ تا ببوسیدم سر کوی تو جانم بر لب است