شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21155

بررسی واژگان کهن فارسی

بررسی مفاهیم درونی

بررسی ساختار جملات (کوتاهی-بلندی)

بررسی کاربردهای دستور تاریخی

دردی است درد عشق ز جان خوش‌گوارتر / این درد را برای چه درمان کند کسی؟

بگذر طبیب از سر درمان درد من / بیمار درد عشق ز درمان گذشته است

درد دل عاشق نشود بِهْ به مدارا / با درد و غم عشق ز درمان نتوان گفت

درد غم عشق او می‌نپذیرد دوا / رنج مبر ای صبا کار از آن درگذشت

پای ‌داری چون کنی خود را تو لنگ؟ / دست ‌داری چون کنی پنهان تو چنگ؟

هست گردون هم‌چو طشت سرنگون / وز شفق این طشت هر شب غرق خون

این بگفت آن ماه و دست از جان فشاند / نیم‌جانی داشت بر جانان فشاند

آن صنم را دیدمی در دست و مست / شیخ شد یک‌بارگی آن‌جا ز دست

تو را که داند که تو را تو دانی، تو را نداند کس، تو را تو دانی بس.

چون ابرهه را چشم بر عبدالمطلب افتاد.

گفتند یا احمد (ص) پیغمبران را خطیبی کن.

شک را بیماری خوانند که نه قبول محض است و نه ردّ محض، همچنان که بیمار نه مرده است و نه زنده.

چون شیخ ما به نیشابور بود، بازرگانی شیخ را عود آورد و شیخ می‌گفت: «تا همسایگان ما را از بوی این نصیبی بود.». (کاربرد «را» به ‌عنوان نشانه مفعول)

شیخ بفرمود تا دو برّه فربه، یکسان بیاوردند چنان که از هم فرق نتوانستی کرد و هر دو به یک شکل بیاراستند. (کاربرد شکل تاریخی فعل)

شب ها در این تضرّع و زاری می نمودم تا یک شب رسول را به خواب دیدم، انگشتری در انگشت راست، نگینی پیروزه در وی. (حذف افعال)

چون آتش بگرفت هر که از بومان بیرون آید، بسوزد و هر که در غار بماند از دود بمیرد. (کاربرد «بسوزد» در معنای «می‌سوزد»)