شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13467

هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود:هین سُ خَ نِ/تا زِ بِ گو/تا دُ جَ هان/تا زِ شَ ود

دریادلان راه سفر در پیش دارند: در یا دِ لان/ را هِ سَ فَر در/ پی ش دا/ رند

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند: نَ ظَ را وَر /دَ مُ بر دم/ کِ وُ جو دی/ بِ تُ ما نَد

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را: جر می نَ دا /رم بی شَ زین/ کز جان وَ فا /دا رم تُ را

نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید

غمت در نهانخانه دل نشیند

درد ما را نیست درمان الغیاث

به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

او می رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

همایی چون تو عالی‌قدر حرص استخوان تا کی/ دریغ آن سایۀ همت که بر نااهل افکندی

هر ساعت از نو قبله‌ای با بت‌پرستی می‌رود/ توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

آتشی از می فکن اندر روان

بگفت از دل جدا کن عشق شیرین

بگفت آسوده شو کاین کار خام است

هر آن موری که زیر پای زوری است

طبیب از طلب در دو گیتی میاسا / کسی چون میان دو منزل نشیند

مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

بگفتا گر خرامی در سرایش / بگفت اندازم این سر زیر پایش

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی / خود نبود عشق تو را چاره ز بی‌خویشتنی