شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 12942

عاقل چو خلاف اندر میان آید، بجهد و چون صلح ببیند لنگر بنهد.

ای پای به گل فرو شده، ای خستۀ تیر بلا، همه ما را خوانید؛ گرد درِ ما گردید.

مسکین برهنه به سرما همی‌رفت. سگان در قفای وی افتادند. 

سخن او بر سر زبانها افتاد.

نمی‌آید به چشم از پرتوی دل داغ‌های من / ستاره روز روشن چون شود از آسمان پیدا (کنایه _ استعاره‌ی مکنیه)

ای گل به نازکی بنشین بر سریر حسن / کز حسن طلعت تو جهان رنگ و بو گرفت (تشبیه _ تشخیص)

لعل حیات بخشت صدبار ریخت خونم / گویی به بخت من شد آب حیات قاتل (استعاره‌ی مصرحه _ کنایه)

دلم تا وا شود چین از جبین بگشا و ساغر کش / مرا امروز باغ دلگشا گردی چه خواهد شد (تشبیه بلیغ _ مجاز)

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی / ز سنبل و سمنش ساز طوق و یاره (دست‌بند) کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه / پیاله گیرم و از شوق جامه پاره کنم

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی / تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا