شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 30885

مرا هر آینه روزی تمام کشته ببینی/ گرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت

بلای غمزه نامهربان خونخوارت/ چه خون که در دل یاران مهربان انداخت

آتشی در دل سعدی به محبت زده‌ای/ دود آن است که وقتی به زبان می‌گذرد

بری ذاتش از تهمت ضدّ و جنس/ غنی ملکش از طاعت جنّ و انس

رباعی

مثنوی

قطعه

غزل

برق را در خرمن مردم تماشا کرده است / آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است

دست از جهان بشوی که اطفال حادثات / افشانده‌اند میوه این شاخ پست را

از سنگلاخ مینا ای شیشه بار بگذر/ چون سیل نوبهاران زین کوهسار بگذر

چیست اسباب جهان تا دل بر آن بندد کسی/ می‌کنی زنّار را شیرازه قرآن چرا؟

ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند. حکما گفته‌اند: توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت. (پیام عبارت نفی حرص است.)

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان و عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان. (حذف فعل به قرینه)

رازی که نهان خواهی با کس در میان منه وگرچه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد. (کاربرد تاریخی دستور)

بی‌هنران هنرمندان را نتوانند که بینند که سفله چون به هنر با کسی برنیاید، به خُبثش (پلیدی) در پوستین افتد. (استفاده از آرایه‌های کنایه و تضاد)