شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 13375

نثر فنی، کم کم در قرن هفتم ضعیف شد و در قرن هشتم با سیطره تیموریان بر ایران از میان رفت.

در این دوره ملاحسین واعظ کاشفی کتاب کلیله و دمنه را به انشای دوره خود بازگرداند و آن را انوار سُهیلی نامید.

از ویژگی‌های نثر این دوره ورود لغات قبایل مختلف ترک و مغول به زبان فارسی است که در دوره تیمور سرعت رشد آن بیشتر شد؛ اما این جریان در زبان فارسی دیری نپایید.

در این دوره، حاشیه‌نویسی‌های متعددی بر تاریخ‌های قدیم به نثر ساده انجام گرفت. نثر ساده این دوره فصیح و بلیغ است.

یاد باد آن‌که ز چشم خوش و لعل لب تو / نقل مجلس همه بادام و شکر بود مرا

می به می‌پرستان آر باده سوی مستان ‌آر / خیز و در شبستان آر ماه نیمروزی را

ابر چشمم چو شود سیل‌فشان از لاله / کوه در دوش کشد جامه بارانی را

کس نشناسد همی که کوشش او چون؟ / خلق نداند همی که بخشش او چند؟

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم / کین چنین رفته است در عهد اَزَل تقدیر ما

یک پرتو اندیشه غم می‌خواهم / تا زینت خانه خیالم باشد

عشق چون در دل کند جا پادشاه دل شود / چون غلامان عقل را در پیش خود برپا کند

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد / ستایش خرد را بِه از راهِ داد