شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 26431

یکی را از حکما شنیدم که می‌گفت: هرگز کسی به جهل خویش اقرار نکرده است، مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد، همچنان ناتمام گفته، سخن آغاز کند. (نکوهش پرحرفی)

یکی را از بزرگان به محفلی اندر همی ستودند و در اوصاف جمیلش مبالغه می‌کردند. سر برآورد و گفت: من آنم که من دانم. (تأکید بر سکوت)

عابدی را حکایت کنند که شبی ده من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی. صاحب‌دلی شنید و گفت: اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی بسیار ازین فاضل‌تر بودی. (تأکید بر میانه‌روی)

یکی از صاحبدلان زورآزمایی را دید به هم برآمده و کف بر دماغ انداخته. گفت: این را چه حالت است؟ گفتند: فلان دشنام دادش. گفت: این فرومایه هزار من سنگ برمی‌دارد و طاقت سخنی نمی‌آرد؟ (تأکید بر قوی کردن جسم در کنار اخلاق نیکو)

هر کجا بیماری نشان یافتم که در وی امید صحت بود، معالجت او بر وجه حِسبَت بر دست گرفتم. [کاربرد واژگان عربی]

به صواب آن لایق‌تر که بر معالجت، مواظبت نمایی و بدان التفات نکنی که مردم قدر طبیب ندانند. [حذف فعل]

به برکت این افسون، نه کسی مرا بتوانستی دید و نه در من بدگمانی صورت بستی. [استفاده از دستور تاریخی در فعل]

طایفه‌ای را از امثال خود در مال و جاه بر خویشتن، سابق دیدم. [کاربرد «را» به معنی برای]

خاربُن فکر می‌کرد ترس شتر از خارهای اوست.

ترس شتر از مار بود نه از خار.

خاربن مار را ترسناک‌تر از خار می‌دانست.

حلقه شدن مار به دور خاربن دلیلی بود برای نخوردن خار از سوی شتر.