شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27746

ز گریه مردم چشمم نشسته در خونست / ببین که در طلبت حال مردمان چونست

به خردی بخورد از بزرگان قفا / خدا دادش اندر بزرگی صفا

ز هر ناحیت کاروان‌ها روان / به دیدار آن صورت بی‌روان

نازم خدنگ غمزه آن دل‌پذیر را / کز وی گریز نیست دل ناگزیر را

در این بازار عطّاران مرو هر سو چو بیکاران / به دکّان کسی بنشین که در دکّان شکر دارد

بهاری کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد / نگاری کز دو یاقوتش همی شهد و شکر ریزد

نالم به دل چو نای من اندر حصار نای / پستی گرفت همّت من زین بلندْ جای

باز آ و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین / فریاد و غوغا از زمین بر آسمانم می‌رود

ای که در کوی خرابات مقامی داری / جمّ وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که مهجوری عشّاق روا می‌داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

باز مخمورم، کجا شد ساقی، آن ساغر کجاست؟ / تشنگان عشق را‌ آن آب چون آذر کجاست؟

تو را که هر چه مراد است در جهان داری / چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری