شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 28284

آوردن ب بر سر فعل ماضی

استفاده از جملات کوتاه

تکرار برخی واژگان

قرار داشتن متن در ردۀ ادبیات روایی-داستانی

ماه اگرچه خود تیره و بی‌نور است؛ اما در شب، نورانی است. پهنۀ تاریک آسمان در ظلمت شب به نور ستارگان و تلألؤ ماه روشن می‌شود.

یک بوته مغیلان وسط یک بیابان دراز یک قصیدۀ بلند است.

زال، رستم، سیمرغ، رخش و … از اساطیر ایرانی هستند.

زنبورها از بوی عرق بدشان می‌آید و به کسی که به نوعی بدنش بو دهد یا عطر و ادکلن زده باشد حمله نمی‌کنند.

به بانگ چنگ و به بانگ رباب کرد همی / هزاردستان با بلبل خجسته خطاب

پدر به جای پسر هرگز این کرم نکند / که دست جود تو با خاندان آدم کرد

گر ایوان ما سر به کیوان بر است / از آن بهره ما یکی چادر است

دلش زان زده فال پر آتش است / همه زندگانی بر او ناخوش است

آن‌چه دیدی بر قرار خود نماند / و این چه بینی هم نماند برقرار

منجنیق آه مظلومان به صبح / سخت گیرد ظالمان را در حصار

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد / سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

چو شد نیزه‌ها بر زمین سایه‌دار / شکست اندر آمد سوی مایه‌دار

ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند. حکما گفته‌اند: توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت. (پیام عبارت نفی حرص است.)

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان و عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان. (حذف فعل به قرینه)

رازی که نهان خواهی با کس در میان منه وگرچه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد. (کاربرد تاریخی دستور)

بی‌هنران هنرمندان را نتوانند که بینند که سفله چون به هنر با کسی برنیاید، به خُبثش (پلیدی) در پوستین افتد. (استفاده از آرایه‌های کنایه و تضاد)