شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 11794

بشوی ای خردمند از آن دوست، دوست / که با دشمنانت بود هم‌‌نشست 

جهان پیر است و بی‌‌بنیاد، از این فرهادکش فریاد / که کرد افسون و نیرنگش، ملول از جان شیرینم

ما درد دوست پیش حکیمان نمی‌‌بریم / ساقی بیار می که مسیح و حکیم ماست 

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم / بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

بیرون نمی‌‌توان کرد الا به روزگاران (مستفعلن فعولن مستفعلن فعولن)

عقاب آنجا که در پرواز باشد (مفاعیلن مفاعیلن فعولن)

گدا را چو حاصل شود نان شام (فعولن فعولن فعولن فعولن)

مرا که دیده به دیدار دوست برکردم (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع لن)

مفاعلن فاعلاتن مفاعلن فَعَلن

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فَعَلن

مفاعلن فعلاتُ مفاعلن فع‌لن

مفاعیلن فاعلاتن مفاعلن فع‌لن

دوستان معذور داریدم که پایم در گِل است

لطف آن‌چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی

دست به کاری زنم که غصه سرآید

اگر هوشمندی به معنی گرای

بر عدد ذره جان فدای تو کردی/ چرخ فلک گر بدی مه تو بهایی

آنکه برو گفته‌ای سرود و غزل/ از تو گسست و تو زو نمی‌گسلی

روی مکن هر سوئی و باز مگرد/ از سخن خویش مباش چو گوی

صبح دوم شد سپیده تابانا/زهره هویدا و ماه پنهانا