شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 19399

خیز و بنمای عشق را قامت/که موذن بگفت قد قامت

نیست در عشق خط خود موجود/عاشقان را چه کار با مقصود؟

عاشقی را یکی فسرده بدید/که همی مرد و خوش همی خندید

عشق را رهنما و ره نبود/در طریقت سر و کله نبود

برو شیر درّنده باش ای دغل/ مینداز خود را چو روباه شل (تعلیمی)

به سوزی ده کلامم را روایی/ کز آن گرمی کند آتش گدایی (عرفانی)

آیینه نگاهت پیوند صبح و ساحل/ لبخند‌ گاه‌گاهت صبح ستاره‌باران (غنایی)

ماند قد من و تو، این تیر و این کمان را/ تیر این‌چنین فتاده دور از کمان ندیدم (حماسی)

عمر ابد پیش من هست زمان وصال / زان که نگنجد در او هیچ زمانی مرا

درون مجمر دل‌ها سپند و عود می‌سوزد / که سرمای فراق او زکام (سرماخوردگی) آورد مستان را

به امید آن‌که جایی قدمی نهاده باشی / همه خاک‌های شیراز به دیدگان برفتم

به خون انداختم از حرص نان خود ندانستم / کز اکسیر قناعت مشک می‌گردد گیاه این‌جا

آنچه می‌خواهند از دنیا، به ایشان رو نهد / رو به دنیا کردگان گر پشت بر دنیا کنند (توصیه به دنیاطلبی)

نکته‌ای کان جست ناگه از زبان / هم چو تیری دان که جست از آسمان (سفارش به نگهداشتن زبان)

چون حباب ار ز آب دلشادی / زود میری از آنکه پر بادی (سرزنش غرور)

 گریه شمع همه شب نه که از درد سرست / چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست (نفی خود بینی و ترک خودخواهی)

قالب مثنوی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان میدان فراخی پدید آورد.

 طبقات ناصری و مرصادالعباد از آثاری هستند که با گرایش «ساده‌نویسی» پدید آمدند.

 شعر این عصر نرم و دلنشین و برخوردار از معانی عمیق انسانی و آسمانی شد.

 قالب قصیده که زبان دل و عشق بود، گسترش یافت.