شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 22044

در این عصر، به‌ویژه شهر اصفهان در حکم مرکز ادبی این عصر به‌شمار می‌رفت.

خواجوی کرمانی از غزل‌پردازان برجستۀ این دوره است؛ شاعری که غزل‌های او بر حافظ نیز تأثیرگذار بوده است.

مثنوی «جمشید و خورشید» سلمان ساوجی به شیوۀ داستان‌های مولانا سروده شده است.

لحن سخن عبید زاکانی گزنده و طنزآمیز است و در غزل او، فرهنگ گذشتۀ ایران با همۀ کمال ایرانی _ اسلامی خود رخ می‌نماید.

ب _ ت

الف _ ت

الف _ پ

ب _ پ

جوی تو روان و مرا تشنگی تا کی؟ این چه تشنگی است و قدح‌ها می‌بینم پیاپی؟ (مناجات‌های خواجه عبدالله انصاری)

در آن حال مذکّری بود در طبران، تعصّب کرد و گفت من رها نکنم تا جنازه او در گورستان برند که او رافضی بود. (چهارمقاله)

گوهر اصطفا در دامن آدم تو ریختی و گرد عصیان بر فرق ابلیس تو بیختی و این دو جنس مخالف تو با هم آمیختی. (کلیله و دمنه)

خدای را نام‌های بزرگوار است؛ خود را به آن صفت‌ها بستود و در پیغام و نامه خویش آن صفت‌ها و اخلاق نمود. (کشف‌الاسرار)

هر چه در زیر چرخ نیک و بدند / خوشه‌چینان خرمن خردند (حماسی)

اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند / کآرام جان و انس دل و نور دیده‌اند (غنایی)

سواری چو من پای بر زین نگاشت / کسی تیغ و گرز مرا بر نداشت (تعلیمی)

گفتم: ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب / گفت: در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب (نمایشی)