شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 28491

خمش کن کز سخن‌چینی همیشه غرق تلوینی / دمی هویی دمی ‌هایی دمی آهی نمی‌دانم

از هجر تو در چشمم خورشید شود سفته / از بس که مرا الماس اندر بصر افشاند

تو اگر چنین لطیف از درِ بوستان درآیی / گل سرخ شرم دارد که چرا همی‌شکفتم

چو رسی به کوه سینا ارنی مگو و بگذر/ که نیرزد این تمنّا به جواب لن ترانی

بدو گفت شیدای شوریده‌سر / جوابی که شاید نبشتن به زر 

همی تا کند پیشه عادت همی‌کن / جهان مر جفا را تو مر صابری را

اگر هوشمندی به معنی گرای / که معنی بماند ز صورت به جای 

پسر چند روزی گِرستن گرفت / دگر با حریفان نشستن گرفت