شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14621

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد / ز فکر آنان که در تدبیر درمانند، در مانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند، برخیزند / نهال شوق در خاطر چو برخیزند، بنشانند

سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند، بنشانند / پری‌رویان قرار از دل چو بستیزند، بستانند

ز چشمم لعل رمّانی چو می‌خندند، می‌بارند / ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند، می‌خوانند

 از جمال روی تو تابنده آفتاب/ وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

با وجود قد رعنای تو گو سرو مروی/ زان که بالای تو صد سرو خرامان ارزد

قد عاشقان خم نگیرد چو سنبل/ گر او سنبل از ارغوان برنگیرد

من چشم شدم همه چو نرگس/ تا نرگس مست تو بدیدم

به نرگس گل و ارغوان را بشست/ که بیمار بُد نرگس و گل درست (استعاره از چشم)

سرو بالای تو گر سوی چمن بخرامد / به تگ پا، گرو از سرو خرامان ببرد (استعاره از قد)

از چشم ستاره بار خون افشانم / گر چشم بود ستاره را، خون گرید (استعاره از اشک)

دل پاک آینۀ روی خداست / این چنین آینه  زنگار نداشت (استعاره از دل)

 نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

سعدیا کنگره وصل بلند است و هر آنک / پای بر سر ننهد دست وی آن جا نرسد

از بهر من بخر دهلی از دهل زنان / تا برکنم ز باغ جهان شاخ و بیخ غم

ز شوق روی تو اندر سر قلم سودا / فتاد و چون من سودازده به سر می‌گشت