شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 16244

ای به ازل بوده و نابوده ما/ وی به ابد زنده و فرسوده ما

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را/ ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را

دانه دل کاشته‌‌ای زیر چنین آب و گلی/ تا که بهارت نرسد او شجری می‌‌نشود

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی/ نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

بده ای دوست شرابی که خدایی است، خدایی / نه در او رنج خماری نه در او خوف جدایی

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم / همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

هر که معشوقی ندارد عمر ضایع می‌گذارد / هم‌چنان ناپخته باشد هرکه بر آتش نجوشد

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند / همه اسمند و تو جسمی همه جسم‌اند و تو جانی

ز ریحان و گل‌ها که روید ز دل‌ها  / سراسر همه دشت و صحرا چه می‌شد

بدین‌سان مهتری یابد هر آن‌کس / که بهر حق‌ گذارد مهتری را

روح زیتونی است عاشق نار را / نار می‌جوید چو عاشق یار را

یکی برگشا پرّ با فرّ خویش / که هم صاف و هم قاف و عنقا تویی

امشب که بزم عارفان از شمع رویت روشن است / آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را

چرخ بگردید بسی تا که چنین چرخ زدم / یار بنالید بسی تا که در این غار شدم

عالم همه دریا شود دریا ز هیبت لا شود / آدم نماند و آدمی گر خویش با آدم زند

گر پای بر فرقم نهی، تشریف قربت می‌دهی / جز سر نمی‌دانم نهادن عذر این اقدام را

مجنون صاحب درد را لیلی عیادت می‌کند / فرهاد شورانگیز را شیرین به مهمان می‌‌رسد

گفتم چو طاووسی مگر عضوی ز عضوی خوب‌تر / می‌بینمت چون نیشکر شیرینی از سر تا قدم

نور چو فوّاره زند بوسه بر این باره زند / رشک سلیمان نگر و غیرت جمشید مرا

چندان بنالم ناله‌ها، چندان برآرم رنگ‌ها / تا برکنم از آینه، هر منکری من زنگ‌ها