شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20975

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب / کاندر این طغرا نشان حسبه‌لله نیست

من ارچه در نظر یار خاکسار شدم / رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

شد حلقه قامت من تا بعد از این رقیبت / زین در دگر نراند ما را به هیچ بابی

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست / همه جا خانه‌ی عشق است چه مسجد چه کنشت

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده، امّا شعله نارنجی خورشید نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است، آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزاربار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

 شب به حیاط می‌خزد. همه ‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

در حجرۀ مهجوران چون کلبۀ زنبوران               هم نیش کشیدستی هم نوش نهادستی

برگ‌ها هم‌رنگ باشد در نظر                            میوۀ هریک بود نوعی دگر

گر به مَثَل سنگ طور آینه گردد                        طاقت آن حسن بی‌مثال ندارد

حقا که تویی سایۀ حق گرچه به تحقیق           مه صد یک آن نور ندارد که تو داری

جان‌بخشی (تشخیص)

تضاد

تشبیه

حس آمیزی