شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4519

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

با رفت و آمد ایرانیان به اروپا در دوره ناصرالدین‌شاه، رواج یافت.

در ایران با تأسیس چاپخانه در زمان فتحعلی‌شاه آغاز شد.

از موضوعاتی بود که در محدوده تاریخی مشروطه چندان رواج نداشت.

اولین ایرانی که در این زمینه فعالیت کرد، میرزاآقا تبریزی بود.

شاعران دورۀ بازگشت به سبب فقر فرهنگی حاکم بر جامعه و سستی و رخوت حاکم بر ادبیات به پیروی از اسلوب های کهن پرداختند.

در عصر بیداری، شاعران خود را وقف مردم کردند و به محتوا بیش از صور خیال توجه داشتند.

هاتف اصفهنی از معروف ترین شاعران عصر بازگشت است.

در عصر بازگشت موضوعات جدید در ادبیات و جامعه پیش آمد و لغات و اصطلاحات غربی وارد شعر شد.

روزنامه‌نگاری

نمایشنامه‌نویسی

ترجمه

داستان‌نویسی