شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19046

بس که در مزرع جان دانه آز افکندیم / عاقبت رست به باغ دل ما خاری چند

جز میانش بر بدن یک موی نیست / وز غم او هست یک مویم بدن 

کجا از ورطه عشقت برم جان / چو می‌دانم که غرقابی است روشن 

راستان سرو شمارندت اگر در باغی / صادقان صبح شمارندت اگر بر بامی 

فلاطون چو در رفتن آمد چه گفت؟ / که ما نیز در خاک خواهیم خفت

چو زادن از برای مرگ آمد / که را این زیستن پر برگ آمد؟

اگر صد چون تو هر روزی بمیرد / زمین گردی، فلک سوزی نگیرد

چو دارد هر که زاد او مرگ از پس / سخن زو چیست انّاللّه و بس

دل دیوانه‌ای دارم که بند و پند نپذیرد

ازیرا هیچ ماهی را دمی از آب نگریزد

زهی هستی که تو داری، زهی مستی که من دارم

تو را هستی همی‌زیبد مرا مستی همی‌زیبد

مصلحت دید من آن است که یاران همه کار / بگذارند و خم طرّه یاری گیرند

ز ترازوی قضا شکوه نکن / که ز وزن همه کس خواهد کاست

بیداری دولت به سبک روحی ما نیست / هر چند که چون خواب بر احباب گرانیم

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش / که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد