شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 17565

مژگان تو خنجر به رخ ماه کشیده / ابروت زده بر سر خورشید کمان را

از بس که در این بادیه‌ام راهبری نیست / خضر ره خود می‌شمرم ریگ روان را

چشمت به فسون بسته غزالان ختن را / آموخته طوطی ز نگاه تو سخن را

فصل گل روی تو جوان ساخت جهان را / حسن تو از این باغ برون کرد خزان را

نافۀ آهو شده است ناف زمین از صبا / عقد دو پیکر شده است پیکر باغ از هوا

نیست اقلیم سخن را بهتر از من پادشا / در جهان ملک سخن راندن مسلّم شد مرا

اول، غسلی بکن زین سوی نیل عدم / پس به تماشا گذر آن سوی مصر بقا

شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواست / شه مرا نانی که داد ار باز می‌خواهد رواست

اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل را / ز روی لاله رنگ خود خجالت‌ها دهی گل را (2)

عارض گلرنگ او بین و ز شقایق دم مزن / سنبل سیراب او گیر و ز ریحان درگذر (3)

گرچه چون عنقا به قاف عشق کردیم آشیان / مرغ دل را هر نفس در آشیانی یافتیم (3)

نافه را از کمند تو دل در گره / لعل را از عقیق تو خون در جگر (2)