شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یازدهم : پایه های آوایی همسان دو لختی | آزمون شماره 13564

عشق چو بگشاد رخت سبز شود هر درخت / برگ جوان بردمد هر نفس از شاخ پیر 

ای که به زنبیل تو هیچ کسی نان نریخت / در بن زنبیل خود هم بطلب ای فقیر 

عمر که بی عشق رفت هیچ حسابش مگیر / آب حیات است عشق در دل و جانش پذیر

بر خوانِ شیران یک شبی بوزینهای همراه شد / استیزه رو گر نیستی او از کجا شیر از کجا 

اندر شکم چه باشد و اندر عدم چه باشد/ کاندر لحد ز نورت رقص است استخوان را

عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان/ بر فلکی بی‌نشان نور دهد نار را

گر بزنندم به تیغ در نظرش بی‌دریغ/ دیدن او یک نظر صد ‌چو منش خونبهاست

طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را / لابه‌گری می‌کنمت راه تو زن قافله را

گریه شام و سحر شُکر که ضایع نگشت / قطره باران ما گوهر یکدانه شد

دیر بماندم در این سرای کهن من / تا کهنم کرد صحبت دی و بهمن

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت / رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

باز جهان تیز پر و خلق شکار است / باز جهان را جز از شکار چه کار است

ای کاش برفتادی بُرقَع ز روی لیلی / تا مدعی نماندی مجنون مبتلا را (مفتعلن مفاعلن/ مفتعلن مفاعلن)

ساعد دل چون نداشت قوّت بازوی صبر / دست غمش درشکست پنجه نیروی من (مستفعل مفعولن/ مستفعل مفعولن)

ای روی دلارایت مجموعۀ زیبایی / مجموع چه غم دارد از من که پریشانم (مفعولُ مفاعیلن/ مفعولُ مفاعیلن)

گر همه خلق را چو من بی‌دل و مست می‌کنی / روی به صالحان نما خمر به زاهدان چشان (مستفعلن فعولن/ مستفعلن فعولن)