شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 10486

شوق، چون پا در رکاب بی‌قراری آورد /  می‌توان با اسب چوب از آتش سوزان گریخت

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد / که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

بخیۀ کفشم اگر دندان‌نما شد عیب نیست /  خنده می‌آرد همی بر هرزه‌گردی‌های من 

بحر تا سیلاب را صافی نسازد، بحر نیست /  هر که ما را در جوانی پیر سازد، پیر ماست

زبان سبک هندی را نمی‌توان زبانی واقع‌گرا قلمداد کرد؛ زیرا زبان مردم آن دوره نبوده است.

لغات مربوط به مذاهب و آداب و رسوم هندوان در این دوره به حوزۀ شعر و ادب وارد شد.

تغییر جغرافیایی حوزه‌های شعری در نقاط مختلف ایران و تأثیر پذیرفتن از زبان‌های نواحی گوناگون، از دلایل حذف ویژگی‌های سبکی قدیم بود.

حملات تیموریان و ازبکان، سبب رواج لغات ترکی و ضعف زبان فارسی گردید.