شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 17408

زلف تو چون مشک در مجمر به گاه سوختن/ چشم تو چون نرگس اندر باغ در وقت سحر

چه خفته‌اند در این کاروان‌سرا مردم/ که این محلّ عبور است نه مکان حضور

ای بسا شب که من خشک‌لب از حسرت تو/ بر زمین ریختم از دیده تر مروارید

یا رب این آتش که پنهان دارمش در لوح سینه/ گر برافروزد بسوزد بند بند استخوان را

در شامگه هجرش بگداخت تن و جانم                           در دامگه عشقش بشکست پر و بالم

پیش از آن دم که زند خط شب از عارض روز              از سر زلف و رخت لیل و نهاری بوده است

در فراقش می‌نویسم نامه‌ای از دست من                  خامه خون می‌گرید و خط خاک بر سر می‌کند

گرچه چشمم بسته است اما سرشکم می‌رود            باز می‌گوید به مردم ماجرای چشم من