شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16578

ای که بر خسته‌دلان می‌گذری از سر حشمت / هیچ دانی که شب هجر تو چون می‌گذرانند          زشب: رکن نخست (مشبّه)

آن‌چنان بسته زنجیر سر زلف تو گشتم / که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند           زنجیر: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

به‌جز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم / آبم این طایفه بی روی تو برلب نچکانند      دیده: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

صبر تلخ است و طبیبان ز شکر‌خنده شیرین / همچو فرهاد به‌جز شربت زهرم نچشانند     فرهاد: رکن نخست (مشبّه)

ز خاکم آتش عشقت هنوز شعله زند / چو بگذری به سر خاک من پس از صد سال

در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم / شعله‌ی آتشی کنم لوح مزار خویش را

عقل به دام آورد فطرت چالاک را / اهرمن شعله‌زاد سجده کند خاک را

پس از هلاک تنم گر به دجله غرق کنند / ز سوز آتش دل دود خیزد از کفنم

تهمتن برآشفت و با طوس گفت / که رهّام را جام باده است جفت

بدو گفت خندان: که نام تو چیست؟ / تن بی‌سرت را که خواهد گریست؟

پیاده مرا زان فرستاد، طوس / که تا اسپ بستانم از اشکبوس

تو قلب سپه را به آیین بدار / من اکنون، پیاده، کنم کارزار

نوبهار آرد به امداد من بیمار گل                                                                      تا به جای رنگ ‌گردانم به‌ گرد یار گل

تا نفس باقیست باید خصم راحت بود و بس                                                          هم ز بوی خویش دارد در گریبان خار گل

رنگ بو نامحرم فیض بهار نیستی است                                                              خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل

گر ز اسرار بهار عشق بویی برده‌ای                                                                 غیر داغ و زخم و اشک و آبله مشمار گل

ناصبوری گر کند عرفی دلم عیبش مکن                                                                                         ناصبوری شرط اصلاح است ایوب مرا

در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسار                                                                                               تا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا

می‌رود اندیشه‌ام در کعبه از دیر مغان                                                                                             می‌برد باری نمی‌دانم که چون آرد مرا

گفت‌وگوهای دل شوریده‌ام باطل مدان                                                                                       بهره‌ای از هوشمندی هست مجذوب مرا