شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 8911

کمندی به فتراک زین بر ببست

وگر میکنی، میکنی بیخ خویش

زآن بلندی یافت قدر پست من

گفت شرح حسن لیلی میدهم

حلال است رفتن به صحرا ولیک / نه انصاف باشد که بی‌ما روند

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا / زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

ماهرویا روی خوب از من متاب / بی‌خطا کشتن چه می‌بینی صواب؟

من پاس دارم تا به روز امشب به جای پاسبان / کان چشم خواب‌آلوده خواب از دیده ما می‌برد

جوش زخمم داد سر در صبح محشر تیغ را / کرد خون‌ گرم من بال سمندر تیغ را

دو تا شد قامتم هم‌چون کمانی / ز غم پیوسته چون ابروی فرّخ

هر که را با دلستانی عیش می‌افتد زمانی / گو غنیمت دان که دیگر دیر دیر افتد شکاری

باز باغ از فرّ فروردین جوان شد / گلستان چون روی یار دلستان شد

در این درگاه بی‌چونی همه لطف است و موزونی / چه صحرایی چه خضرایی چه درگاهی نمی‌دانم

به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور / قل هو اللهُ اَحَد چشم بد از روی تو دور

سود بازرگان دریا بی‌خطر ممکن نگردد / هر که مقصودش تو باشی تا نفس دارد بکوشد

برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را / بر باد قلّاشی دهیم این شرک تقوا نام را