شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - فصل یکم | آزمون شماره 21483

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا/ کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

آمد آن شاهد دل‌برده و جان باز آورد/ جانم از نو به تن آن جان جهان باز آورد

شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن است/روز ستاره تا سحر تیره به آه کردن است

حق ز رخت کرده ظهور ای صنم/این چه ظهور است و چه نور ای صنم

حذف فعل به قرینه لفظی

استفاده از واژگان عربی

آوردن (ی) پایان فعل معادل (می) استمراری

روشنی و سادگی و روانی زبان

گفت جانم از محبان دور نیست/ لیک بیرونآمدن دستور نیست

چه نیکو گفت با جمشید دستور/ که با نادان نه شیون باد نه سور

خاصه گنه من که پس از طاعت ایزد/ در خدمت دستور ملک بودم هموار

همیرفت با او دو دستور او/ که دستور بودند و گنجور او

ملک از خردمندان جمال گیرد و دین از پرهیزگاران کمال یابد؛ پادشاهان به نصیحت خردمندان از آن محتاج‌ترند که خردمندان به قربت پادشاهان.

بر دوستی پادشاهان اعتماد نتوان کردن و بر آواز خوش کودکان که آن به خیالی مبدّل شود و این به خوابی متغیّر گردد.

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطف بی‌وقت هیبت ببرد؛ نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند.

پشت و روی سخن نگاه باید داشت و هرچه گویی بر روی نیکوتر باید گفتن تا هم سخن‌گوی باشی و هم سخن‌دان.