شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14168

رخسار گلگون - سفیدی رخسار - زلف سیاه - چشم - گیسو - رخسار کبود

رخسار کبود - سفیدی رخسار- رخسار کبود - چشم - گیسو- رخسارگلگون 

رخسار گلگون - رخسار سرخ گون - زلف پریشان - چشم - رخسار سفید - موی پیچ در پیچ

رخسار کبود - رخسار سرخ ‌گون - زلف سیاه - چشم - گیسو - موی پیچ در پیچ 

سمنبر غافل از نظارۀ شاه / که سنبل بسته بُد بر نرگسش راه 

گهی بر شکر از بادام زد آب / گهی خایید فندق را به عناب 

دلدار من جاندار من شمشاد خوش‌رفتار من / چون دیده دُربار من لعلش گهربار آمده

چو تَنگ شکر در عقیق آورم / ز پسته شراب رحیق آورم

سنبلت را بس پریشان حال می‌بینم، مگر / باد صبح، از حال من، با وی حدیثی گفته است

 خاک راهت، خواستم رفتن به مژگان، عقل گفت / نیست حاجت‌ کش صبا، صد ره به مژگان رفته است

 دل چو در محراب ابرو، چشم مستت دید و گفت / کافر سرمست در محراب بین، چون خفته است

 چشم بد دور از گل رویت، که در گلزار حسن / هرگز از روی تو نازک‌تر، گلی نشکفته است

منیژه سبک آتشی برفروخت                   که چشم شب قیرگون را بسوخت

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه              کز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

درِ آفاق گشاده‌ست و لیکن بسته‌ست          از سرِ زلفِ تو در پای دلِ ما زنجیر

دو چشمش به سان دو نرگس به باغ           مژه تیرگی برده از پرّ زاغ