شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20683

چو کامت برنمی‌آید به ناکامی فروده تن / که در زندان ناکامی نیابی کامرانی تو

هزاران جان یعقوبی همی‌سوزد از این خوبی / چرا ای یوسف خوبان در این چاهی، نمی‌دانم!

لفظ دلبر راندم اما خلق را دل برنتافت / شعر نیکو گفتم اما قوم را مشعر نبود

درگذر از فضل و از جهدی و فن / کار خدمت دارد و خُلق حسن

از آموختن ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی، چرا که «اگر تو از آموختن سر بتابی / نجوید سر تو همی سروری را».

داد از خویشتن بده که از داور مستغنی باشی، یعنی «پیش توانگر‌منشان پهلوی لاغر مگشا / دست به هر دست مده چشم به هر در مگشا».

تیغ مباش و پیران قبیله‌ی خویش را حرمت دار، که «تیغ حرمت می‌ندارد پیر را / کی بود تمییز تیغ و تیر را؟»

همان گندم‌نمایان جوفروشند آن «واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند».

یکی

دو تا

سه تا

چهار تا

 رایگان، پادشاه، یادگار

 دودمان، سازمان، باغبان

آموزگار، استوار، تابدار 

 مهربان، آشنا، آسمان

چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن / برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی

اگر از قیاس جان را جگر آهنین نبودی / نتواندی کشیدن ستم دل چو سنگش

چو سالکان طریقت به کوی عشق درآی / به دل اگر نه غم از ترک پا و سر داری

به کارزار پناه جهان بود به دو چیز / چو کار تنگ درآید به طالع و به سپاه