شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19553

دو

سه

چهار

پنج

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا / فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را 
 

بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم / به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را
 

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش / مجال نطق نماند زبان گویا را
 

شب فراق نخواهم دواج و دیبا را /  که شب دراز بود خوابگاه تنها را
 

صفت مبهم ـ مسند

صفت مبهم ـ نهاد

مضافٌ‌الیه ـ‌ مسند

مضافٌ‌الیه ـ نهاد

خط مشکین زان نوشته بر رخش کلک قضا / تا بود از بهر دفع چشم بد حرز و دعا

هر که چون لاله کاسه گردان شد / زین جفا رخ به خون بشوید باز

تنم از واسطۀ دوری دلبر بگداخت / جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

عاقلان را تا در این موسم چو خود دیوانه دید / بید مجنون سجده شکری به جا آورده است

چون درون طرّه‌اش دریافتم دل را عجب                 در درون مشک رفتم عنبری را یافتم

غلام مردم چشمم که با سیاه‌دلی                           هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم

هر گل رنگین که به باغ زمیست                          قطره‌ای از خون دل آدمیست

دلم که خون جگر می‌خورد ز دست غمت                در انتظار تو صد زهر خورده بی‌تریاک