شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 9851

شاعران این دوره از این جهت اهمیت دارند که باعث نوآوری و تکامل قابل توجّهی در شعر فارسی شدند.

شاعران عصر بازگشت به سبب فقر فرهنگی جامعه و سستی و رخوت حاکم بر ادبیات، به پیروی از اسلوب‌های کهن پرداختند.

شاعران این عصر، در سطوح زبانی، ادبی و فکری سبک خراسانی و هندی را مدنظر قرار دادند.

از قصیده‌سرایان مشهور این دوره می‌توان به مجمر اصفهانی و نشاط اصفهانی اشاره کرد.

محمدتقی بهار در سبک خراسانی با زبانی غنایی شعر می‌سرود.

محمدصادق امیری فراهانی از جانب ناصرالدین شاه به ادیب‌الممالک ملقب شد.

فرخی یزدی تحت تأثیر شاعران گذشته، به ویژه مسعود سعد و سعدی بود.

با وجود به‌کارگیری تعبیرات عامیانه، اندیشه‌های نوگرایانه در آثار ایرج میرزا دیده نمی‌شود.

قبل از تشکیل انجمن ادبی خاقان، عبدالوهّاب نشاط انجمنی ادبی با نام خودش تأسیس کرد.

فقر فرهنگی حاکم بر جامعه به موازات توجه بیشتر شاعران به محتوا، دلیل پیروی از اسلوب گذشتگان در عهد بازگشت بود.

در دوره بیداری شعر بازگشت مورد انتقاد قرار گرفت ولی تغییر و دگرگونی در شعر برای گنجاندن مسائل تازه لزومی نداشت.

مجموعه آثار منظوم و منثور صبای کاشانی با عنوان «گلشن صبا» به چاپ رسیده است.