شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 1040

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی ندیده باشی به درازنای سالی

عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد / برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زده

نماز در خم آن ابروان محرابی / کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست / در دور، کسی که کام دارد

به گفت هیچ نیایم چو پر بود دهنم / سر حدیث نخارم چه خوش بود به خدا (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن)

جان را من آفریدم و دردیش داده‌ام / آن کس که درد داده همو سازدش دوا (مفعول مفاعیل مفعول مفاعیل)

خوشدلم از یار همچنانک تو دیدی / جان پرانوار همچنانک تو دیدی (مفتعلن فاعلات مفتعلن فع)

آن چنان در هوای خاک درش / می‌رود آب دیده‌ام که مپرس (فاعلاتن فاعلاتن فعلن)