شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17006

و آن‌چه می‌گویم نه از برای آن می‌گویم تا بر رأی ملک در حادثه خویش خطایی ثابت کنم یا عیبی به جانب او منسوب گردانم، اما حسد جاهلان در حق ارباب هنر و کفایت رسمی معلوف و عادتی مستمر است.

چنان که ملاطفت کرد و پرسیدش از کجایی و چه نامی و صنعتی دانی، در قعر بهر مودّت چنان غریق بود که مجال نفس زدن نداشت.

این اندیشه بر او غالب شد تا آن‌جا که حماقت طبع و سخاوت رای اوست، فرصتی دیگر می‌جوید که صریح گفتن از ادب بندگی دور افتد و الّا اظهار کردنی.

صواب آن است که هر دو تن حق طلبید که صاحب حق را مظفّر باید شمرد، اگرچه حکم به خلاف هوای او نفاذ یابد و طالب باطل را مخزول پنداشت.

به هر جفا ز وفای تو می‌نخواهم گشت                   از این که نقض وفا شیوه احبّا نیست

 تا کاخ صمد ساختی ایوان صنم را                پرداختی از هر چه به جز دوست حرم را

این منم از پشت کوژ، چنگ حریفان عشق                   زار بنالم ولی خوار ندانم که چیست

آب حیات موج زد دوش ز صحن خانه‌ام                یوسف من فتاد دی همچو قمر به چاه من

من بسته دام تو، سرمست مدام تو / آوخ که چه دام است این، یا رب چه مدام است آن؟

راز من جمله فروخواند بر دشمن و دوست / اشک از این واسطه از چشم بیفتاد مرا

جان بخواه از من بیدل که روانت بدهم / به‌جز از جان ز من آخر چه تمناست تو را

به هوای گل رخسار تو در رقص بود / شعله عشق در آتشکده سینه ما

بس که مرغ سحری در غم گلزار بسوخت                                                                                            جگر لاله بر آن دلشدة زار بسوخت

ای که از سرّ اناالحق خبری یافته‌ای                                                                                           چه شوی منکر منصور که بر دار بسوخت

تو که احوال دل سوختگان می‌دانی                                                                                            مکن انکار کسی کز غم این کار بسوخت

صبر بسیار مفرمای من سوخته را                                                                                                          که دل ریشم ازین صبر جگرخوار بسوخت