شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18030

به رنگ خویش کنندت بدان نبینی آن / که زر به صحبت سیماب سیم گونه شود 

در خون نشست غنچه،که شد همنشین خار  / گردان فراخت سرو،ز برچیده دامنی 

صحبت نیکان،بدان زا چون توان کرد نیک؟ / تلخی از بادام نتوانست بیرون برد قند 

صحبت نیکان طلب کن در جهان / با بدان منشین که گردی بد بدان 

تو آن ذاتی که کردندت سجده / تویی از آفرینش عین زبده

همه سجده به ما کرده ملایک / که ادم زبدۀ کل ممالک

نبات عالم و حیوان و گوهر / سراسر ادمی را شد مسخّر

فنون هنر فکرتت را مسلّم / جهان سخن خامه ات را مسخّر

نیست روشن‌گهر از سختی دوران دل‌تنگ / خون یاقوت همان جوش زند در رگ سنگ

ناامید از روشنی ای دل، به تاریکی مباش / زان که شام هجر را صبح وصالی در پی است

شِکوه از سختی ایام ز کم ظرفی‌هاست / جوی شیر است مرا پیش هر رگ سنگ

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست / دل‌ افسرده غیر از آب و گل نیست

 به دل زان نداریم یک مو گرانی                                         که بر سر کشیدیم رطل گران را

 بهارت دلا کس ندانست چون شد                                     به هر حال دریاب فصل خزان را

 فراموش کردند از مهربانی                                           چه افتاد یاران نامهربان را

 رضی این چه شور است در ناله تو                                 که از هوش برده‌ست پیر و جوان را

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند / از نفیرم مرد و زن نالیده‌اند

من به هر جمعیّتی نالان شدم / جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم

سرّ من از ناله من دور نیست / لیک چشم و گوش را آن نور نیست

جسم خاک از عشق بر افلاک شد / کوه در رقص آمد و چالاک شد