شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 7808

حلیه: مکر/ تحیر: سرگشته

معترف: اقرارکننده         منسوب: نسبت داده شده

فراش: فرش‌گستر          دایه: پرستار

بنات: دختران             مهد: گهواره

پاداش هر زخمه سنگی را دست‌های کریم تو میوه‌ای چند شیرین ایثار کند.

کم مباش از درخت سایه‌فکن                               هر که سنگت زند ثمر بخشش

از سایه دلپذیر، خستگان راه را میزبانی کریم باشی.

به گوش ارغوان آهسته گفتم                                بهارت خوش که فکر دیگرانی

سپاس خورشید را که هر بامداد بر سر تو زرافشانی می‌کند.

نیزه کشید آفتاب حلقه مه در ربودی                       نیزه این زر سرخ، حلقه آن سیم ناب

می‌بایست همانند با درختان بارور بخشندگی و ایثار را داشته باشی.

از در بخشندگی و بنده‌نوازی                               مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا

کمال اجر شهادت به آن شهید دهند / که غیر شمع، کَسش گریه بر مزار نکرد

چون شهادت، دولتی در عالم ایجاد نیست / عاشقان بال هما دانند بر سر تیغ را

زندگی بر من شد از تیغ شهادت ناگوار / می‌شود باطل تیمّم، آب پیدا کرده را

گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال / از جویبار ساقی کوثر گذشته است

کنون آتش ز جانم که نشاند                                                                            کنون خودکرده را درمان که داند

خود کرده‌ام به شکوه تو را خصم جان خویش                                                       کافر مباد کشته تیغ زبان خویش  

دشمن خانگی از خصم برونی بترست                                                                هست از دیده خود گر خطری هست مرا

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش                                                                خود را خلاص‌کردم، از پاسبانی خویش