شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1

در همه ابیات به‌غیر از … آرایه حس‌آمیزی دیده می‌شود.

یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق / سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود

گل از پیراهنت بویی شنیده است / گریبان تا به دامن‌ها دریده‌ است

سیاه زنگی هرگز شود سپید به آب؟ / سپید رومی هرگز شود سیاه به دود؟

هیچ پروا ز دهن‌خوانی بلبل نکنی / سخن تلخ، گوارا چو گلاب است تو را

در ابیات زیر به‌ترتیب چند ضمیر پیوسته در نقش مفعولی و اضافی به کار رفته است؟

الف) عمر که بی‌عشق رفت هیچ حسابش مگیر/ آب حیات است عشق در دل و جانش پذیر

ب) نه بلبل بر گلش تسبیح خوانی است/ که هر خاری به تسبیحش زبانی است

ج) دیروز بر آن بود که بازم بنوازد/ امروز بر آن نیست که دیروز بر آن بود

د) مرغ دل تا دام زلف و دانه خال تو دید/ طایر اندیشه‌ام افتاد در دام هوس

سه _ سه

پنج _ یک

دو _ چهار

چهار _ دو

کدام بیت به مفهوم عبارت زیر نزدیک‌تر است؟

«هرچه بر او تنگ گرفتند، کمربند خود را محکم‌تر بست.»

سپهر پیر بسی رشته‌ی محبت و انس/ گرفت و بست به هم لیک استوار نکرد

هزار سختی نادیده در کمین دارد/ کسی که کام دل از روزگار آسان یافت

ما را ز زیر پر هست راهی به آن گلستان/ هر چند سخت بندد صیّاد بال ما را

زمانه عرصه برای ضعیف، تنگ گرفت/ هماره بهر توانا، فراخ میدانی است

در کدام عبارت نادرستی املایی وجود دارد؟

ملک گفت: سزاواری که در تعذیب تو مبالغت رود.

می‌دانم که تو مفسدی و ثواب مصلحان چشم داری.

جاهلی که از سر غضب و وقاهت و حسد برنخیزد.

بازرگانی که زن نیکو گزیند و عمر در سفر گذارد.

در همهٔ گزینه‌ها به‌جز .......... فعل جمله به قرینهٔ معنوی حذف شده است.

گر بنوازی به لطف ور بگذاری به قهر / حکم تو بر من روان زجر تو بر من رواست

ز چشم شور آب زندگانی تلخ می‌گردد / همان بهتر که با فرزانگان دیوانه ننشیند

خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم / راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

افسوس که ایام جوانی طی شد / و آن تازه بهار زندگانی دی شد

شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19681