شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوم: سازه‌ها و عوامل تاثیرگذار در شعر فارسی | آزمون شماره 31063

هزار آفرین بر می سرخ باد/ که از روی ما رنگ زردی ببرد

به تابوتی از چوب تاکم کنید/ به راه خرابات خاکم کنید

خروشید کای مرد رزم‌آزمای/ هماوردت آمد، مشو بازجای

برو زاهدا خورده بر ما مگیر/ که کار خدایی نه کاری است خُرد

دو یار زیرک و از باده‌ی کهن دو منی / فراغتی و کتابی و گوشه‌ی چمنی

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند / آیا بُوَد که گوشه‌ی چشمی به ما کنند

یاری اندرکس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟ / دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد / مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد

دل می‌برد این خطّ نگارین / گویی خط روی دلستان است

دهر جز خانه خمّار نبود / زانکه یک مردم هشیار نداشت

بندی مهر تو نبیند خلاص / غرقه عشق تو نبیند کنار

سحر است کمان ابروانت / پیوسته کشیده، تا بناگوش

بد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت / شمع و سماع و مجلس ما چاشنی نداشت

ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست / با درد او بساز که درمان پدید نیست

خیز که امروز جهان آنِ ماست / جان و جهان ساقی و مهمان ماست

بر روی من چو بر جگر من نماند آب / بس سیل‌های خون که ز خون جگر گذشت

منّت خدای را عزّوجل که طاعتش موجب قربت است.

خواجه بزرگ به حدود تخارستان در رسید؛ به حکم فرمان عالی وی را به خراسان رسانیدند.

وزیر دانست که امیر مسعود مصلحت را سخنی چند بگفت ولکن روی گفتار نبود.

ما را صواب جز این نیست که به دهستان رویم تا کار خوارزم به‌سامان شود.