شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 27263

آن‌چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت / که اگر سر برود از دل و از جان نرود

یاد باد آن‌که سر کوی توام منزل بود / دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند / نیاز نیم‌شبی دفع صد بلا بکند

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش / گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

هر لحظه به دستان دل قومی بربایی / این پردلی از رستم دستان نشنیدم

خمرم تمام گشت و خمارم ز حد گذشت / با جام می به دفع خمارم نیامدی

تا که فرجام صبح شام بود / صبح بدخواه تو چو شام تو باد

 تا بر سر دیده جا دهندت مردم / چون مردم دیده ترک خودبینی کن

که مازندران شهر ما یاد باد / همیشه بر و بومش آباد باد

دیری است که دلدار پیامی نفرستاد / ننوشت سلامیّ و کلامی نفرستاد

گلابست گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

دستم نداد قوّت رفتن به پیش دوست / چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

دردمند از درد چشمت چشم بیماران ولی / درد برچیدن ز چشمت جمله را درمان چشم

هر که در عهد ازل مست شد از جام شراب / سر به بالین ابد باز نهد مست و خراب

تا دهد چشم برای صحت چشمت ز کوه / نور چشم من! پر از دُر کرده‌ام دامان چشم

هر دم که در دلم گذرد نیش غمزه‌ات / گردد ز غصه بر دل من نیشتر شراب

زنگ دل بزدای و در خود شاهد رومی ببین         زنگیان بینی اگر آیینه‌ات زنگار داشت

ای جان و جهان به تو رهیدیم                               ز اشکنجه جان جان نمایی

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را          وین دلاویزی و دلبندی نباشد موی را

مشو دل‌بسته هستی که دوران                                هر آن را زاد، زاد از بهر کشتن