شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 17127

سه

دو

چهار

پنج

نکهت باغ گل و نزهت نارنجستان/ از نسیمم بنوازند مشام ای شیراز

صوفی بیا که خیمه از این خاک برکنیم/ ما را چو هست خاطر محزون درین هرات

خراسان سر به سر آذین ببستند/ پری‌رویان بر آذین‌ها نشستند

شهر تبریز، فصل تابستان/ گشته همچون بهار جان‌پرور

در این دوران به دلیل بی‌اعتقادی برخی از ایلخانان مغول و بی‌تعصبی برخی دیگر نسبت به مذاهب رایج، فرصتی پدید آمد تا صاحبان مذاهب مختلف عقاید خود را ابراز کنند.

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی عرصه وسیعی یافت به‌طوری‌که از شبه قاره هند تا آسیای صغیر، بسیاری به این زبان سخن می‌گفتند.

از بین رفتن دربارهای ادب‌‌دوست ایرانی‌تبار، از رونق افتادن غزل‌سرایی را در پی داشت و زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص، مانند خواجو و حافظ، به سستی گرایید.

عراق عجم و مهم‌تر از آن شهر شیراز همچنان در حکم مرکز ادبی این عصر به شمار می‌رفت.

خراسان که کانون فرهنگی ایران بود، ویران شد.

بزرگانی چون نجم‌الدین کبری، فرید‌الدّین عطار و مولانا جلال‌الدین بلخی در یورش ویرانگر مغول کشته شدند.

بسیاری از مدارس که مهد علم و فرهنگ بودند، از بین رفتند.

دوستداران فرهنگ و اخلاق اغلب منزوی شدند و به تصّوف روی آوردند تا به آرامش برسند.